Kto by nie chciał przenieść się w czasy prehistoryczne, gdzie prym wiodły dinozaury?
Zobaczyć jak to było, kiedy ziemia była zieloną puszczą zamieszkałą przez ciekawe okazy.
A tu psikus, taka podróż tylko za sprawą filmów fantastycznych lub programów naukowych.
Dzieci mają więcej szczęścia – z łatwością zobaczą dinusia w bajkach i książeczkach do czytania.
Wielka szkoda, że gady te wyginęły blisko sześćdziesiąt pięć milionów lat
temu, po blisko 135 mln lat życia na naszej planecie.

Ile lat liczy sobie Ziemia? Tego w zasadzie nie wiemy.
Wiemy natomiast kto, a raczej co ją zamieszkiwało przez około sto sześćdziesiąt milionów lat. Ponad dwieście milionów lat temu na naszej planecie pojawiły się olbrzymie gady, nazwane przez naukowców dinozaurami. Nazwa jest w pełni adekwatna do ich wyglądu. Złożono ją bowiem z dwóch greckich słów, oznaczających „straszny” i „jaszczur”. Gady naczelne panowały na Ziemi przez ponad 135 milionów lat. W porównaniu z nimi pobyt człowieka na naszej planecie jest naprawdę krótki. Dominacja dinozaurów skończyła się około sześćdziesiąt pięć milionów lat temu. Gady te wymarły w bardzo szybkim tempie.

Cała wiedza o tych niezwykłych zwierzętach pochodzi ze śladów jakie pozostawiły one po sobie w różnych zakątkach Ziemi. Ślady te to przede wszystkich kawałki kości i szkieletów, zwane skamieniałościami. Niezwykle rzadko zdarzają się znaleziska bardzo dużych fragmentów lub nawet całych szkieletów. O budowie dinozaurów wnioskuje się na podstawie kawałków kości, z których odtwarza się modele całych szkieletów.
Jak to się stało, że zachowały się tak długo? Stało się tak ponieważ kości te są bardzo duże i dzięki temu wolniej ulegają rozkładowi.

Źródłem wiedzy o wyglądzie i życiu dinozaurów są także tak zwane koprolity. Należą do nich odciski miękkich części ciała, skamieniałe narządy wewnętrzne i tropy, ale te można spotkać naprawdę rzadko. Zachowane części dinozaurów dają jedynie szczątkową wiedzę o tych zwierzętach.
To co zachowało się do dziś jest bowiem maleńką cząstką tego, co pozostało po dinozaurach zaraz po ich wyginięciu. Nie wszystkie dinozaury były ogromne i ciężkie. Najwięcej wiemy o tych ostatnich, ponieważ fragmenty ich dużych kości zachowały się do dziś, w przeciwieństwie do tych mniejszych, które przez ten czas uległy całkowitemu rozkładowi.

Do chwili obecnej naukowcom udało się sklasyfikować prawie tysiąca gatunków dinozaurów.
Wśród gatunków dinozaurów możemy wyróżnić dinozaury drapieżne (Tyranozaur, Allozaur) oraz dinozaury roślinożerne (Triceratops, Brachiozaur, Diplodok). Dokładne informacje na temat klasyfikacji i podziału dinozaurów dostępne są na podstronie Gatunki dinozaurów.

Dinozaury, podobnie jak ssaki, dzieliły się na dwie grupy: drapieżniki i zwierzęta roślinożerne.
Roślinami żywiły się głównie dinozaury należące do grupy teropodów. O tym co najbardziej lubiły chrupać poszczególne gatunki dinozaurów, wnioskuje się z budowy ich ciała, kształtu kości i zębów. Dinozaury z kończynami zakończonymi pazurami i z ostrymi zębami należały do drapieżników.
Drapieżnym dinozaurem był na przykład tyranozaur. Prehistoryczne gady z kończynami w kształcie kopyt i mniejszymi zębami, żywiły się pokarmem roślinnym. O diecie ogromnych gadów mogą świadczyć zachowane odchody i skamieniałe treści żołądkowe. Do dziś zachowały się w nich nie do końca przetrawione kawałki tego co zostało zjedzone przez ich właścicieli. Roślinkami żywiły się zwłaszcza te gatunki teropodów, z których wywodzą się ptaki.

Zapraszamy do wykonania pracy plastycznej – Dinozaur

Ciepły, chrupiący i pachnący chleb podgrzany w tosterze to świetne śniadanie na początek dnia.
Dziś tost obchodzi swój dzień.
Tost to kromka pieczywa pszennego, podpieczona w tosterze. Gotowy tost powinien być lekko
przyrumieniony i chrupiący. Co ciekawe tosty podaje się na ciepło, po wystygnięciu przestają być tostami.

Tosty mogą być podawane na słodko, np. z dżemem bądź miodem oraz wykwintnie – z kawiorem.
Tost z masłem i dżemem jest składnikiem typowego angielskiego śniadania. Jednak Polacy mają nieco inne podejście do tostów. W naszym kraju na popularności zyskały opiekacze do chleba tostowego. Kanapki przyrządzone z dwóch kromek chleba tostowego, zazwyczaj przełożone żółtym serem i szynkom to coś co naprawdę lubimy.

Tost to potrawa, która daje wiele możliwości…jedynym ograniczeniem przy ich przygotowywaniu jest nasza wyobraźnia…

Światowy Dzień Środków Masowego Przekazu został ustanowiony przez Papieża VI w roku 1967.
Data nie przypadkowa gdyż tego dnia w Kościele Katolickim wspomina się św. Franciszka Salezego, patrona pisarzy i dziennikarzy.

Środki masowego przekazu, nadają treści na skalę globalną i są masowo odbierane. Nie przemyślane treści, które pójdą w świat, mają często odwrotny od zamierzonego skutek. Pierwszym medium jakie zostało wprowadzone była prasa – XIX w. (Europa, Ameryka Północna), film – lata 20, radio lata 30, telewizja lata 50. Jednak bez wynalazku uczonych z Uniwersytetu w Pensylwanii J.P. Eckerta i J.W. Mauchly’ego nie mieli byśmy dziś komputerów.

Ich prototyp o nazwie ENIAC mimo swej wagi bagatela 27 ton, przyczynił się do rozwoju techniki. I tak z roku na rok komputery nie służyły tylko wojsku ale zaczęły być narzędziem pracy oraz nieodzownym przyjacielem każdego z nas. Dzięki nim mogliśmy mieć nauczanie zdalne.

Kiedyś cieszono się z gazety, słuchowisk w radiu, obejrzanych wiadomości, teraz to Internet staje się źródłem wiedzy.
Trzeba jednak należycie z niego korzystać .

To, czego dzieci potrzebują w obfitości dostarczają dziadkowie. Dają bezwarunkową miłość, dobroć, cierpliwość, poczucie humoru, komfort, lekcje życia. Oraz, co najważniejsze, ciasteczka.

Rudolph Giuliani

W Polsce Dzień Babci obchodzimy 21 stycznia, a Dzień Dziadka i 22 stycznia. W te święta wnuki mają okazję podziękować swoim dziadkom za trud włożony w wychowanie, za czas im poświęcony, za troskę, opiekę, zabawę i przekazaną wiedzę.

Trochę historii

Pani o siwych włosach, siedzącej w okularach w fotelu i robiącej na drutach. Taki bowiem tradycyjny wizerunek Babci drzemie w naszej podświadomości.
W 1964 roku za sprawą tygodnika „Kobieta i Życie” powstał pomysł uczczenia babci. Ideę tą podchwycił
i spopularyzował „Tygodnik Poznański” i już w rok później po raz pierwszy nieśmiało, właśnie w Poznaniu, zainaugurowano to święto.

Jeśli chodzi o Dzień Dziadka jego obchody zaczęły się dopiero w latach 70. od konkursu Telewizji Polskiej
na ustalenie daty takiego dnia w kalendarzu. Początkowo Dzień Dziadka miał być obchodzony 30 maja
w dniu urodzin Mieczysława Fogga, ale taki termin nie przyjął i później zaczęto go obchodzić bezpośrednio
po Dniu Babci. A samo święto do Polski zostało przeniesione prawdopodobnie z Ameryki w latach osiemdziesiątych XX wieku i stopniowo stawało się coraz popularniejsze.

Nie tylko w Polsce obchodzimy dzień Babci i dzień Dziadka ale również:

  • Amerykański Dzień Dziadków jest więc świętem ruchomym. Dzień ten ma swój oficjalny hymn autorstwa John’a Prill’a „A Song For Grandma And Grandpa” a symbolem jest niezapominajka
  • W Bułgarii obchodzi się jedynie Dzień Babci. Święto to, nazwane „Babin den” również obchodzone jest 21 stycznia
  • We Francji dzień dedykowany babciom obchodzony jest od 1987 roku i przypada na pierwszą niedzielę marca, a dziadkom – pierwszą niedzielę października
  • Włoskie święto babć i dziadków, czyli La Festa dei nonni przypada na 2 października i został ustanowiony w 2005 roku. 
  • Dzień Dziadka w Niemczech nie jest świętem w ogóle, zaś Dzień Babci jest ruchomy i wypada w drugą niedzielę października. 

Niezależnie w jaki sposób i w jakie dni lecz bez wątpienia warto obchodzić zarówno Święto Babci i Dziadka.

Nieśmiałość to szkatułka, która chroni cenne i kruche skarby,
i trzeba po prostu chcieć je odkryć


Pierdomenico Baccalario

Ciężko też jednoznaczne zdefiniować zjawisko nieśmiałości. Najczęściej jest określane jako przejaw
lękliwości społecznej. 

Wielu badaczy próbowało zrozumieć złożony fenomen nieśmiałości. Philip G. Zimbardo, amerykański psycholog i ekspert od nieśmiałości, uważa, że być nieśmiałym to znaczy być trudnym w kontakcie z powodu bojaźliwości, ostrożności lub nieufności. 

Nieśmiałość stanowi złożoną przypadłość, która obejmuje szerokie kontinuum psychologiczne:

  • od lekkiego okazjonalnego uczucia skrępowania,
  • nieuzasadniony lęk przed ludźmi,
  • do traumatycznych i skrajnych przeżyć nerwicowych.

Przeszkadza także w publicznej obronie własnych praw i wyrażaniu swoich opinii i wartości. Nieśmiałość sprawia, że inni nie doceniają naszych mocnych stron, utrudnia precyzyjne myślenie i skuteczne porozumiewanie się.

Pierwszym krokiem do skutecznego radzenia sobie z własną nieśmiałością jest dokładne jej poznanie.
W tym celu należy uważnie się sobie przyglądać, a dodatkowo przydatnym byłoby zapisywanie swoich spostrzeżeń. Prowadź dziennik, w którym zapisywać będziesz chwile, kiedy czujesz się nieśmiały.
Zapisuj kiedy i co się zdarzyło (sytuacja i okoliczności), swoje reakcje, konsekwencje dla Ciebie.

Najważniejszym zadaniem w samodzielnej walce z nieśmiałością jest nieustanne budowanie
poczucia własnej wartości.

Nieśmiałość może mieć jednak i swoje dobre strony i paradoksalnie czasem pomaga wzbudzać sympatię. Człowiek nieśmiały sprawia bowiem wrażenie dyskretnego, poważnego, godnego zaufania.
Osoba nieśmiała nie zawstydza ani nie rani innych, jak może  to robić ktoś o silnej osobowości.

Archeolodzy uważają, że starożytni Chińczycy, Arabowie i Egipcjanie produkowali słodycze z owoców
i orzechów, które „kandyzowali” w miodzie służącym, jako środek konserwujący i wkładali w nie patyczki,
aby ułatwić sobie jedzenie.
W średniowieczu szlachta często jadła gotowany cukier również umieszczany na specjalnych patyczkach.
W XVII wieku, gdy cukier stał się bardziej dostępny w Europie, przysmaki na patyczkach stawały się coraz bardziej popularne np. w Anglii.

W Ameryce powstała alternatywna wersja historii lizaków. Są spekulacje, że słynne lollipops wynaleziono podczas amerykańskiej wojny domowej.
Inni uważają, że niektóre wersje lollipops są obecne w Ameryce od początku XIX wieku.

Dzisiejsze lizaki przyjmują bardzo różnorodne formy i ciekawe kształty. Najbardziej popularne
są oczywiście te okrągłe i kuliste.

W wielu lizakach znajduje się w środku niespodzianka w postaci gumy do żucia. Jeszcze inne barwią nasze języki, stając się źródłem śmiechu i zabawy.
Producenci lizaków robią wszystko, by lizaki nie znudziły się dzieciom jak również dorosłym.

Na spotkanie z historią lizaków trzeba wyruszyć do Jasła. Znajduje się tam Muzeum Lizaka.
Możemy poznać fascynujące początki lizaków oraz zmiany w ich produkcji na przestrzeni lat.

To szczególna atrakcja, zwłaszcza dla dzieci, które mogą skosztować poszczególnych rodzajów cukru
i dowiedzieć się, jak pachną aromaty wykorzystywane do produkcji tych słodyczy, przede wszystkim zaś stworzyć samodzielnie własnego lizaka.

Elvis przyszedł na świat 8 stycznia 1935 roku w Tupelo – niewielkiej miejscowości w Stanach Zjednoczonych. Zmarł w wieku 42 lat. 

Jedna z ważniejszych ikon popkultury XX wieku, znany powszechnie jako Elvis, często nazywany
„Królem Rock and Rolla” lub po prostu „Królem”.
Wykonywał muzykę z pogranicza takich gatunków jak między innymi rock, pop, country, rock and roll.

Szacowany nakład ze sprzedaży wszystkich wydawnictw muzycznych Presleya na całym świecie
sięgnął ponad 600 milionów płyt.

Został określony przez magazyn Billboard najlepszym artystą lat pięćdziesiątych.

Po śmierci został pożegnany przez prezydenta Stanów Zjednoczonych
Jimmy’ego Cartera słowami: „Jego muzyka, jego osobowość zmieniły oblicze amerykańskiej kultury”.

Każda rocznica urodzin Elvisa Presleya jest bardzo uroczyście obchodzona, zwłaszcza w Stanach Zjednoczonych.
Fani artysty organizują koncerty, przebierają się za „Króla Rock and Rolla” i uczestniczą w pochodach organizowanych na jego cześć.

Najpopularniejsze utwory Presleya:

  • Can’t Help Falling In Love
  • Always on My Mind
  • In the Ghetto
  • Blue Christmas
  • Love Me Tender
  • The Wonder of You



Zbliżający się Nowy Rok 2021 niesie wszystkim nadzieję na życzliwość, uspokojenie i spełnienie marzeń.
Byśmy już bać się nie musieli, widywać mogli kiedy byśmy chcieli.
Żebyśmy maski w końcu zdjęli uśmiechy ludzi znów widzieli…

Dyrekcja i Pracownicy
Publicznej Szkoły Podstawowej
nr 10 im. Henryka Sienkiewicza w Opolu.

Uczniowie klasy 1 A wzięli udział w projekcie – W cieniu słowa, który realizowany był we współpracy z rodzicami na zajęciach edukacji wczesnoszkolnej oraz zajęciach Plastyczne inspiracje.

Głównym celem projektu było przekazanie dobrego słowa w trudnym czasie poprzez różne środki przekazu. Pojawiły się kolorowe, kreatywne kartki z życzeniami, które zostały przekazane osobiście, bądź wysłane,
np. do pensjonariuszy Domu Kombatanta.

Zapraszamy do oglądnięcia galerii kartek w wykonaniu dzieci.